De (politieke) basis voor Overheid 2.0

De betekenis van menselijke beschaving is: samenwerking tussen mensen om individuen binnen die beschaving te beschermen én krachtiger te maken, en ervoor te zorgen dat de macht en invloed van elk individu op de eigen levenssfeer optimaal is. Dat is geen mening maar de simpele betekenis van het woord beschaving. Deze open deur is in de middeleeuwen echter effectief dichtgemetseld en ik struikel in 2007 nog dagelijks over de brokstukken daarvan: beschaving is vandaag de dag nog steeds niet de open deur die het zou moeten zijn.

In onze beschaving in deze 21^ste eeuw zou ‘de overheid’ bezien moeten worden als een elementair outsourcing traject. Mensen besluiten met de functie van ‘overheid’ immers om zeer bepaalde onderdelen van de samenwerking, die dus de kern van menselijke beschaving is, te beleggen bij een groep die daarvoor is vrijgesteld (ook wel ‘ambtenaren’ genoemd).

In de vorige eeuw is het middeleeuwse gehalte van het fenomeen ‘overheid’ veelvuldig weggemoffeld onder de sociaal wenselijke kreet ‘democratie’, het theoretisch tegenwicht voor de feodale versie van ‘overheid’. In de praktijk werkt die democratie echter op sommige punten nog steeds uit als ‘ingestemd feodalisme’. Dat zit natuurlijk ook al in de hoger-lager beleving die er al in het middeleeuwse woordje ‘overheid’ zélf zit: tóch een omgekeerde hiërarchie van beschaving dus.

Via ‘De Andere Overheid’ en ‘De Burger Centraal’ en dergelijke initiatieven veronderstel ik oprechte pogingen om die laatste feodale overblijfselen van middeleeuws metselwerk te verwijderen, waarbij de paradox is dat dit soort initiatieven nu komen én aktie vergen van juist datgene wat de open deur nog blokkeert: de overheid zélf… Onder de mensen zelf vormen propagandistisch geformuleerde én al te kritiekloos overgenomen axioma’s nieuwe blokkerende brokstukken die… andere feodale obstructies juist ferm op hun plaats houden. Zoals het wijsheidaxioma dat veiligheid en privacy omgekeerd evenredig zijn. Het lijkt er inmiddels op dat de beschaving niet zonder een fundamentele herijking gaat lukken.

Om dus voor eens en altijd het dominante paradigma binnen ‘de overheid’ inclusief de bijbehorende praktijken van ‘Intensieve Burgerhouderij’ af te wenden en door échte beschaving te vervangen kijk ik nadrukkelijk naar de overheidslaag die het allermeest democratisch en het allerminst feodaal zou moeten zijn: de politiek. Om de macht en invloed van elk individu op de eigen levenssfeer optimaal te maken (beschaving dus) moet die individuele mens die macht en invloed als zijn eigendom beschouwen, en moet de overheid die macht en invloed vanuit de expliciete opdracht en namens die individuen bestendigen. Een écht betere overheid is er een die accepteert dat zij zelf mensen zijn, onderdeel van de beschaving, vrijgesteld om dienstbaar te zijn en met slechts één opdracht: de beschaving versterken. Ook en vooral de zogenaamde elektronische overheid zal daarmee de individuele mens (eufemistisch ‘burger’ genoemd) niet langer moeten ronselen om diezelfde overheid in stand te houden (eufemistisch ‘overheidsdienstverlening’ genoemd), maar andersom!