Zelfbeeld:

Mijn zoon heeft het moeilijk. Wat wil je ook: 16 jaar en dus 'in de overgang'. En wie wil er nou oud worden?! Hij niet. Dan maar kinds. Ja. het afscheid van het speelse wassen valt hem zwaar want volwassen is veel te serieus. Verantwoordelijkheden, bah!

Zoals iedereen heeft hij zijn eigen methode om de ernst en het echte leven te ontkennen. En als de werkelijkheid niet bevalt verander je die toch gewoon. En zo komt hij er dan voor zichzelf doorgaans helemaal (onder)uit: hij is het ei, en de kip was er het eerst. Maar wij, de kip, zijn ruimschoots uitgebroed. Dat hij al lang een volgroeiend haantje is komt meneer maar af en toe zo uit. Als hij met een vriend alleen op vakantie wil bijvoorbeeld. Maar verder koestert hij overdreven de scherven van zijn eierschaal. Dat hij daar nooit meer inpast, ja het zelfs zélf kapot pikte, dat is hem te opgegroeid. Terwijl hij boos rokend ongehoorzaam rondhaant is hij inmiddels van zijn eigen onnut overtuigd. Hij klampt zich bezeten vast aan de illusie nog steeds een eitje te kunnen zijn. Of hooguit een kuikentje, als dat zo uitkomt. Zoals met school bijvoorbeeld. Al die zware moeite voor een ander. Voor hun plezier moet dat arme kind ineens Pythagoras begrijpen. In de pauzes scheldt hij enthousiast met de andere Marlboro-kuikens mee: er wordt werkelijk veel te veel van hen verwacht.
En zo rolt het oerlelijke haantje zwaarmoedig de dagen door. Zielig, onbegrepen, kwaad en kinds. Slechts her en der opportunistisch stelend van de volwassenheid, met wat schuldgevoel als zwakke schaduw van verantwoordelijkheidsgevoel. Een omgekeerde dwerg.

Heel soms dringt het maar tot me door dat zijn oneerlijkheid zo onbegrijpelijk nog niet is. Hij heeft misschien gezien dat onze hele wereld één grote kippenslachterij is, en wie wil er dan nog kip wezen? Met van alle kanten dreigend slachtgevaar klamp je je dan toch vast aan de illusie ei te zijn. Dat is veiliger. Denkt hij. En in zijn kokende boosheid op de erkenningloze wereld om hem heen stolt zijn dooiertje tot halfzacht. En als dat gebeurt wordt je nooit zelfs maar een lelijk eendje.
Ik heb mijn hoop gezet op die windstille dag waarop hij onverwacht zichzelf in het strakke wateroppervlak weerspiegelt zal zien: de machtige zwaan. En als hij dan trots en zelfbewust zijn eigen majesteit inziet en ervaart zal hij niet langer dralen zichzelf met zijn machtige vleugels op te heffen, recht de volwassenheid in.